خیام به روایت بها الدین خرمشاهی

دی کوزه گری بدیدم اندر بازار     

               از هرچه  بلور  و  لعل  حتی  بیزار

یک کوزه پر ملاط در دستم داد    

از سیصد وشصت روز شددفع ملال

 

---

زان می که حیات جاویدانی است بخور

 زان شهد که بود و حالیا نیست بخور

زان چیز که تلخ است ولیکن شیرین

 یاد  آور  طعم زندگانی  است  بخور

 

---

هرسبزه که بر کنار جویی رسته است

 از موی سبیل تازه رویی رسته است

هرپشم که بر روی شتر می بینی

 تردید مکن که از پتویی رسته است!

---

افسوس که نامه جوانی طی شد

ده ماه گذشت و فرودینم دی شد

صد بود بدهکار وز دستم بگریخت

 یک بود طلبکار و همان پاپی شد!

سکوت،اجتناب تاپذیر گشته است

   صدا که نه،فقط توهم صدا

   هزار توی ذهن خسته مرا

   فرا گرفته است.

   دوباره باز ،

  سکوت،اجتناب ناپذیر گشته است.